പഴയ വനത്തിന്റെ അതിരിലുള്ള ഒരു ചെറിയ വീട്ടിലായിരുന്നു അമ്മു താമസിച്ചിരുന്നത്. ഒരു ദിവസം സ്കൂൾ കഴിഞ്ഞു വരുമ്പോൾ വഴിയിൽ നിന്ന് അവൾക്കൊരു മനോഹരമായ ചുവന്ന പെൻസിൽ കിട്ടി. വീട്ടിലെത്തിയ ഉടൻ അവൾ ആ പെൻസിൽ കൊണ്ട് തന്റെ നോട്ടബുക്കിൽ ഒരു കുഞ്ഞൻ മുയലിന്റെ ചിത്രം വരച്ചു.

അത്ഭുതമെന്നു പറയട്ടെ, വരച്ചു കഴിഞ്ഞയുടൻ ആ മുയൽ ബുക്കിൽ നിന്ന് പുറത്തേക്ക് ചാടി മുറ്റത്തേക്ക് ഓടിപ്പോയി! അതൊരു മാന്ത്രിക പെൻസിൽ ആയിരുന്നു. അമ്മു പിന്നീട് വിശക്കുന്ന ഒരു പാവം പക്ഷിക്ക് വേണ്ടി കുറച്ചു ധാന്യങ്ങളും, തണൽ തരാൻ മനോഹരമായ മരങ്ങളും ആ പെൻസിൽ കൊണ്ട് വരച്ചുണ്ടാക്കി. തനിക്കു കിട്ടിയ മാന്ത്രിക ശക്തി മറ്റുള്ളവരെ സഹായിക്കാനാണ് ഉപയോഗിക്കേണ്ടതെന്ന് ആ കൊച്ചുമിടുക്കി പഠിച്ചു.

പഴയ അമ്പലപ്പറമ്പിലെ വലിയ പേരാൽമരത്തിന്റെ ചുവട്ടിൽ ഇരിക്കുമ്പോൾ കുട്ടൻ എപ്പോഴും ആകാശത്തേക്ക് നോക്കുമായിരുന്നു. അപ്പൂപ്പൻ പറഞ്ഞു തന്ന കഥകളിലെ യക്ഷിയും ഗന്ധർവ്വന്മാരും ആ ഇലകൾക്കിടയിൽ ഒളിച്ചിരിപ്പുണ്ടെന്ന് അവൻ വിശ്വസിച്ചു. കാറ്റടിക്കുമ്പോൾ ഇലകൾ തമ്മിലുരസി ഉണ്ടാകുന്ന ശബ്ദത്തിന് ഒരു പ്രത്യേക താളമുണ്ടായിരുന്നു.

ഒരു വൈകുന്നേരം, ആകാശത്ത് കരിമേഘങ്ങൾ ഉരുണ്ടുകൂടിയപ്പോൾ പേരാൽമരത്തിലെ ഇലകൾ കൂടുതൽ ഉച്ചത്തിൽ സംസാരിക്കാൻ തുടങ്ങി. അന്ന് കുട്ടൻ ആദ്യമായി ആ ഇലകളുടെ സംഗീതം തിരിച്ചറിഞ്ഞു. അത് കാറ്റിന്റെയോ മരത്തിന്റെയോ മാത്രം ശബ്ദമായിരുന്നില്ല, മറിച്ച് കാലങ്ങളായി ആ മരം സാക്ഷ്യം വഹിച്ച നൂറുകണക്കിന് മനുഷ്യരുടെ ജീവിതകഥകളുടെ ആകെത്തുകയായിരുന്നു.